จุดพีคดีๆ 21 ตุลาคม 2558

   ตอนที่3 จุดพีคดีๆ

       วันนี้เป็นวันที่เป็นจุดเริ่มต้นดีๆของเรา เป็นจุดพีคที่ทำให้เราชอบพี่เค้า เลิกมองเค้าในแง่ร้ายไปเลย

ก็ทำงานเหมือนปกติของเรา แต่เหมือนวันนี้พี่ที่ร้านเค้าจะลืมไปว่าเราต้องกลับก่อน แล้วพี่ที่มาอยู่ผลัดต่อไปที่ต่อผลัดเรามาสาย เลยทำให้เราออกจากร้านช้า วันนี้พี่เค้าเดินมาส่งที่หน้าปากซอย มานั่งรอเป็นเพื่อน แต่ว่าเราก็ออกช้าเกินไป เพราะรถคันสุดท้ายมันผ่านไปแล้วเมื่อกี้  แต่เราก็คิดว่าน่าจะยังมีรถเหลือบ้างแหละ เราเลยบอกว่าให้พี่เค้ากลับไปก่อนเลย แต่พี่เค้าบอกว่าเดี๋ยวนั่งรอเป็นเพื่อน อยู่คนเดียวมันอันตรายดึกขนาดนี้แล้ว แต่แล้วมันก็ไม่ได้เป็นแบบที่คิดเพราะรถหมดแล้ว ตอนนั้นเราทำไรไม่ถูก คิดไรไม่ออก เพราะเรากลัว เราไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ จะกลับไปนอนร้านก็ไม่ได้ ไม่รู้จักใครเลยสักคน จะกลับแท๊กซี่ก็ไม่มีตัง สุดท้ายก็นั่งก้มร้องไห้ พี่เค้าตกใจ รีบปลอบเราใหญ่ๆ บอกไม่เป็นไรๆ พยายามช่วยเราต่างๆ บอกเราว่านอนป้ายรถเมล์ก็ได้ นอนศาลาก็ได้ แต่เราก็ยังนั่งอยู่ริมถนนบนที่กั้นตรงนั้นจนเกือบตี1 แล้วพี่เค้าก็ชวนไปเดินเล่น บอกว่านั่งอยู่กับที่คงไม่ได้อะไร เลยพากันขึ้นไปยืนสะพานลอย พี่เค้าก็พยายามชวนคุยให้เราหายคิดมาก เค้าเลยชวนถ่ายรูปเล่นกัน พอถ่ายรูปก็พากันข้ามไปอีกฝั่ง เดินเซเว่นหาไรกิน พี่เค้าเลี้ยงข้าวคนละกล่อง ซื้อน้ำเนสเล่ขวดใหญ่มาขวดนึง พอกินเสร็จก็กลับมานั่งกันที่ฝั่งเดิม

ตอนนั้นน่าจะประมาณเกือบตีสองได้แหละ เราเลยตัดสินใจไปนั่งรอที่ศาลารอรถตรงแถวหน้าปากซอย เพราะรถคันแรกจะมาถึงตอนประมาณตีสี่กว่าๆ นั่งพิงเสาไปสักพักเราก็เผลอหลับไป แล้วเราก็ตื่นขึ้นเพราะพี่เค้าปลุก พอเราตื่นขึ้นมาเรานอนหนุนตักพี่เค้าอยู่ เสื้อยีนส์ของพี่เค้าเราก็ห่มอยู่ พี่เค้าบอกว่า พี่นั่งเฝ้าเราตลอดเวลาตอนเราหลับ ไม่กล้าหลับกลัวใครมาทำอะไรเรา นั่งพัดยุงให้เรา จะดูดบุหรี่ก็ยังไม่กล้า เพราะเราแพ้ควันบุหรี่ ได้กลิ่นแล้วจะหายใจไม่ออก แสบจมูก แล้วเราก็นอนหนุนตักอยู่ด้วย พี่เค้าเลยนั่งกินน้ำที่ซื้อว่าจนหมดขวด พอรถมาเราก็ขึ้นรถกลับ ส่วนพี่เค้าก็กลับห้องเค้า เหตุการณ์นี้ทำให้เราเริ่มรู้สึกดีๆกับเค้า เราก็เลยไปเล่าให้เพื่อนเราที่อยู่อีกร้านนึงฟัง

รูปนี้ ถ่ายวันที่นี้แหละ บนสะพานลอย

รูปนี้เราถ่ายรูปให้พี่เค้า

วันที่สอง 20 ตุลาคม 2558 =)

ตอนที่2

      วันต่อมา พี่เค้าก็ได้มาทำงานผลัดเดียวกับเรา วันนี้ก็ได้คุยกันเยอะหน่อย เพราะต้องช่วยกันทำงาน ทั้งยกของ เติมของ ทำความสะอาดร้าน แอบแกล้งใช้ด้วย 555 ที่แกล้งไม่ใช่อะไรหรอก ข้อหาเปิดประตูมากระแทกหัวและข้อหาหมั่นไส้ล้วนๆ พอได้คุยกันจริงๆ พี่เค้าก็นิสัยดี โอเคดี แต่เพราะเรายังคิดว่าพี่เค้าอายุเท่าเรา เราก็เลยแกล้งเล่น  สนุกดี แล้วเราก็ได้เฟสพี่เค้ามาแบบงง ขอเล่นๆ แต่พี่เค้าดันให้เราจริงๆ บอกว่าเดี๋ยวให้ตอนเลิกงาน  พอเลิกงานก็ประมาณสี่ทุมกว่าๆ แต่จริงๆต้องเลิกเกือบห้าทุ่ม แต่หอเราอยู่ไกลต้องขึ้นรถเมล์ เลยได้กลับเร็วๆกว่าคนอื่น พี่เค้าก็เลยขอกลับด้วย จริงๆจะออกให้เฟสแหละ พี่เค้าเอาโทรศัพท์เราไปแอดให้เสร็จสรรพเลย พอเห็นรูปโปรเฟส ตกใจนึกว่าไม่ใช่เพราะว่ารูปโปรหน้าโหดมากไว้หนวด คิดว่าเค้าหลอกให้เฟสคนอื่นมา แต่จริงๆแล้วก็เป็นเฟสพี่เค้าแหละ  คิดว่าไปทางเดียวกันเลยจะชวนเดินไปเป็นเพื่อนหน่อย แต่พอถามปรากฎว่าไปคนละทาง เราเดินไปทางปากซอยเพื่อไปรอรถ ส่วนพี่เค้าไปท้ายซอยเพื่อกลับห้องเค้า ปกติเราจะมีเพื่อนอยู่อีกร้านนึง เดินไปขึ้นรถกลับหอพร้อมกันทุกวัน แต่ว่าเราเปลี่ยนมาอยู่คนละผลัดกับเพื่อนอีกสองคน เลยต้องกลับคนเดียว ตลอดทางกลับห้องก็คุยเฟสกับพี่เค้าตลอด แล้วเราเป็นพวกชอบดูรูปโน้นนี่ในเฟส พอดูรูปเก่าๆพี่เค้าก็น่ารักดีนะ แถมยังได้คิวอาร์โค้ดไลน์พี่เค้ามาแบบบังเอิญ ได้ปุ๊บลองแอดดูพี่เค้ารับปั๊บเลย คุยกันไปรื่อยเปื่อยเลยรู้ว่าเค้าอายุมากกว่า เลยขอโทษเค้า คุยกันต่อไปอีกสักพักเราก็ท้าโน้นท้านี่เล่นๆ แต่ด้วยความที่พี่เค้าไม่ชอบให้ใครท้า ก็ทำตามที่เราท้า สุดท้ายก็แยกย้ายกันนอน

    พรุ่งนี้เป็นจุดพีคที่ทำให้เรามองพี่เค้าเปลี่ยนไปจากหมั่นไส้ มาเป็นชอบพี่เค้าแหละ =)

วันแรกที่เจอกัน 19 ตุลาคม 2558

    

ตอนที่1 วันแรก

        สวัสดี    เราชื่อ ผักหวาน ส่วนแฟนเราชื่อ แก๊ป  แฟนเราอายุเยอะกว่านิดนึง อาจจะเขียนไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่ เพิ่งเขียนเป็นครั้งแรก แค่อยากเขียนเก็บไว้อ่านเฉยๆ

      ตอนที่เราเจอกับแฟนเราครั้งแรก ตอนนั้นเราเป็นนักศึกษาฝึกงานของสถาบันหนึ่ง เราฝึกงานอยู่ในร้านเซเว่นแถววิภาวดี16  ส่วนแฟนเราอ่ะหรอ มาฝึกงานที่ร้านเราเพื่อรอร้านตัวเองเปิด อีกประมาณเดือนนึง ตอนแรกก้อเข้าใจว่า พี่เค้าเป็นนักศึกษาปวส.ที่มาฝึกงานที่ร้าน เพราะวันนั้นพี่ที่ร้านบอกว่า จะมีนักศึกษาปวส.มาฝึกงานกับคนมาฝึกงาน3คน เลยเข้าใจว่าเป็นนศ.ฝึกงาน ที่ไหนได้ พี่เค้าเป็นพนักงานสาขาอื่นมาฝึกงานที่ร้าน

    

    วันแรกที่เจอกันอ่ะหรอ เจอกันด้วยสภาพไม่ค่อยดีเท่าไหร่ พอดีวันนั้นตื่นสาย เลยมาร้านด้วยผมฟูๆ หน้าซีดๆ (หอเราอยู่เมืองทอง แต่ได้ที่ฝึกงานไกลถึงวิภาวดีแนะ นั่งรถมาทำงานวันละเกือบ2ชม.)  เจอครั้งแรกก็ยิ้มให้ปกติ แต่ในใจรู้สึกว่า ทำไมหน้าตาแม่งกวน..จังว่ะ ยิ้มอะไรฟ่ะ มองอะไรฟ่ะ ไม่เคยเป็นคนผมฟูหรือไง แถมเรายืนมัดผมอยู่ข้างหลังร้านก็เปิดประตูมากระแทกหัวอีก เลยพาลไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ แต่พี่ที่ร้านก็ดันใช้ให้ไปช่วยสอนงานให้พี่เค้าหน่อย แต่ก็ยังรู้สึกแบบหน้าหมั่นไส้อยู่ดีแหละ ขี้เก๊กอยู่ได้ ทำงานไปบ่นในใจไป เพราะพี่เค้าเพิ่งมาตอนเที่ยง แต่ชิ่งกลับบ้านตั้งแต่บ่ายสามโมง แม่งเนียนจริงๆ

นี่เรา 

ส่วนนี่แฟนเรา (แอบจิ๊กรูปนางมาจากเฟส)